شیراز

شیراز شهر گل و راز

در تقسیمات اقلیمی جدید در منطقه معتدله ی شمالی قرار دارد و آب وهوای آن از نوع آب وهوای بریاست ولی به سبب ارتفاع زیاد از سطح دریا (بیش از 1500 متر)از نقاط هم عرض خود مانند کازرون و بنادر ریگ و گناوه                 

                                                      2

بسیار خنک تر می باشد بارندگی آن در فصول پائیز و زمستان و اوائل بهار است .متوسط درجه حرارت ماهیانه آن 6و 16درجه است و درجات حداقل و حداکثر در بیشتر ایم سال از حد متوسط چندان دور نیست ،فقط در اواسط تابستان و زمستان ایام معدودی دارای گرما و سرمای شدید است .مقدار رطوبت و بارندگی هر چند غیر کافی است ولی نسبت به شهرهای جنوبی ایران زیادتر است.

 

اعتدال شیراز :

از قدیم جغرافیدانان و اهلی فارس این سرزمین را به دو بخش عمده تقسیم کرده اند که از نظر اقلیمی با هم تفاوت فاحش دارند : گرمسیر و سردسیر یا سرحد. اگر از بهبهان و فهلیان و فیروزآباد به سوی داراب خطی بکشیم که از آنجا به بندرعباس وصل شود قسمت جنوبی این خط که دارای تابستان های بسیار گرم ودر آن بارندگی اندک است و به گرمسیر معروف است.قسمت شمالی این خط که قسمت عمده کوهستانی فارس را در بر دارد دارای زمستان های نسبتا زیادتر است و در ارتفاعات برف می بارد و سرچشمه بیشتر رودهای فارس از این ناحیه است.

ناحیه میان دو منطقه گرمسیر و سردسیر که شامل شهرستان های شیراز و فسا و اصطهبانات و نیریز است از اعتدال کامل برخوردار است نه تابستان های بسیلر گرم گرمسیرات و نه زمستان های سخت سرحد را دارد .از این رو نباتات و

محصولات این ناحیه متنوع تر است مثلا در شیراز در عین اینکه درختان سردسیری مانند سیب و گلابی رشد خوبی دارد مرکبات نیز مخصوصا نارنج پرورش می یابد.در شیراز برف کم می بارد و در صورت نزول برف زیاد نمی ماند در زمستان های سخت یخبندان چند روزی بیش طول نمی کشد.در اسفند ماه برگدختان سبز وشکوفه ها ظاهر می شود و در اردیبهشت ماه هوا به غایت لطافت خود می رسد  و دشت و دمن سیز و خرم می گردد حتی آن ایام که پشت بام های شهر با کاه گل اندود شده بود مانند چمن زاری پر گل و سبزه می شد. (تاریخ بافت قدیمی شیراز – کرامت الله افسر) 

                                               

حاصلخیزی خاک شیراز :

خاک جلگه شیراز بسیار حاصلخیز داست ،این خاک که از رسوبات کوه های اطراف در طی اعصار مختلف تولید شده هرچه به طرف مرکز و خاوری دشت پیش برویم بر نیروی بارآوری آن افزوده می شود،بطوریکه زمین های اطراف شهر در تمام مواقع سال درزیر کشت و زرع است و همه گونه محصولات صیفی و شتوی مانند گندم و جو حبوبات و برنج انواع سبزیجات در آن به عمل می آید.(سایت google)

 

آب شیراز و مصرف آن :

 

دشت شیراز حوضه ای بسته است مانند کاسه ای تقریبا بیضی شکل که اطراف آن را کوه های مرتفع مانند لبه ای فرا گرفته تنها ذر چند نقطه این کوهها کم ارتفاع تر شده راه خروج ا زهامون شیراز را تامین می کند ،شیب ارتفاعات دشت از همه به سمت شرق و جنوب شرقی منتهی می شود بنابراین تمام آب های حاصل از بارندگی و ذوب برف در کوه های مرتفع غربی  و قبله یا در طبقات زمین فرو رفته تشکیل آب های زیرزمینی را میدهد که در نقاط

                                                         3

مختلف بصورت چشمه وبرم و قنات ظاهر می شود یا اینکه به صورت رودخانه و سیلاب از کوه ها وزمین های بلند روان شده در گودترین ناحیه هامون جمع گشته دریاچه مهارلو را تشکیل می دهد.این دریاچه که از اجتماع آب سیلاب های کوه های اطراف دشت شیراز و سروستان تشکیل شده یافته چون زمین های اطراف و مسیر آن دارای املاح فراوان است آبش به غایت شور است و در فصل تابستان که آبهای آن تبخیر می شود قطعات نمک برروی آب شناور می شود. اطراف این دریاچه حوضه هائی برای استخراج نمک درست کرده اند.از جمله رودخانه هائی که به این دریاچه می ریزد ، رودخانه بهاره شیراز و رودخانه کوچک قراباغ است.

علاوه بر این دریاچه و این دو رودخانه که به آن می ریزد آبهای طبیعی دیگری به صورت برم و دریاچه های کوچک در دامنه کوه های شرقی وجود دارد.(تاریخ بافت قدیمی شیراز – کرامت الله افسر)

نوشته شده در شنبه سی و یکم اردیبهشت 1390ساعت 17:10 توسط خسرویان-بزرافکن| |


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ